Pokazywanie postów oznaczonych etykietą o książkach. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą o książkach. Pokaż wszystkie posty

sobota, 26 lipca 2014

"Żyjmy wiecznie!" - zmysłowa podróż dla nowoczesnych kobiet


 W zdaniu tym nie chodzi o rym

 lecz o prawdziwość słowa

 przy nim rym się chowa

 

 

Nowość! - tak krzyczą na czerwono w internetowych księgarniach. Zaglądam już do którejś z kolei i po raz kolejny to samo – okładka, inna niż wszystkie, przykuwa moją uwagę. Coś w niej jest, myślę sobie, no i sprawdzam wreszcie opis książki. Chcę wiedzieć, co się święci.

Debiut! Polski debiut! W połowie czytania fragmentu urywam... Muszę ją mieć! W całości, razem z tą okładką, trzymać w dłoni i czytać!

 

I mam. Przeczytałam.

Już wiem, że książka ta zostanie ze mną na zawsze.

 

„Żyjmy wiecznie!” to literacki debiut Adriana Saddlera.

Przyznam, zaskoczył mnie fakt, iż jest to pierwsza powieść tego autora. Ten lekki styl, przyjemna aura, która stale towarzyszy czytelnikowi i pełna swoboda, absolutnie nie potwierdzają informacji, która została zamieszczona na okładce.

Powieść czytało się wyśmienicie, właściwie jednym tchem i szybko. Jak dla mnie za szybko. Było mi przykro, kiedy odwracałam ostatnią kartkę i zdałam sobie sprawę, że moja podróż z tą lekturą dobiegła już końca. Pozostał we mnie czytelniczy niedosyt, który ma apetyt na kolejne dzieła pana Saddlera.

 

Uwielbienie dla płci pięknej, świat widziany oczyma prawdziwego fetyszysty, estety i konesera – to wszystko pokazuje czytelnikowi główny bohater powieści - Adrian.

Według mnie, książka ta to absolutny „must have” dla każdego, a zwłaszcza dla kobiet. Bogata w uwielbienie naszej płci, pochwały intelektu i sex-appealu.

 

Pełna fascynacji, życiowych prawd, przepięknych opisów i tajemniczości wyprawa, w którą zabiera nas autor, to przeżycie najwyższych lotów.

 

Historia Adriana rozgrywa się na różnych płaszczyznach czasoprzestrzeni. Wszystkie podróże, które on odbywa pozwalają mu znaleźć odpowiedź na fundamentalne pytania każdego z nas – Jak żyć? Jak być sobą? Jak uwierzyć? Jak odnaleźć siebie? Jak czerpać z życia to co najcenniejsze i najwspanialsze?

 

Powieść przeznaczona jest dla osób dorosłych. Zawiera opisy nieskrępowanego i wyuzdanego seksu, co tylko dodaje jej uroku i czyni jeszcze bardziej pożądaną w moich oczach. Bardzo się cieszę, że ktoś wreszcie poruszył ten temat i pokazał seks, który stanowi przecież integralną część naszego życia, w tylu różnych odsłonach. Autor pokazuje go prawdziwie i bez skrępowania. Oczami głównego bohatera poznajemy ten akt wielobarwnie – jako pożądanie, jako pasje, jako dziki instynkt i perwersję ale także jako czułość, przywiązanie i bezgraniczne oddanie drugiej osobie.

 

Na niekwestionowaną uwagę zasługuje także dbałość o najmniejsze szczegóły i realizm. Opisy wszelkich miejsc, topografia miast sprawiają, że czytelnik czuję się czynnym współpasażerem podróży Adriana. Spacerujemy z nim po ulicach Francji, słuchamy koncertów, bawimy się na jachcie... Krótko rzecz ujmując - kwiaty pachną, trawa jest zielona, a nylon szeleści z kart tej powieści.

 

Autor bardzo zgrabnie wplata też w swoje dzieło muzyczne dodatki. Od razu da się wyczuć, że pisała to osoba uwrażliwiona w tym temacie. Nie zdarzyło mi się wcześniej czytać książki, pod tym względem tak szeroko doskonałej. Te wtrącenia niesamowicie ubogacają „Żyjmy wiecznie!”, nadają swoistej świeżości i płynności w czytaniu. Momentami wydawało mi się, iż słyszę te wszystkie melodie.

 

Ta książka to zaczarowana wyprawa, podczas której czytelnik nie ma ani chwili na nudę. Zaskakujące sploty zdarzeń podsycają atmosferę i powodują, że ciężko się oderwać od lektury. Do dziś mam przed oczyma barwną łąkę, słyszę muzykę w filharmonii i widzę krople potu na czole Adriana w ciemną noc.

 

Charaktery bohaterów są wyraźne i czytelnik nie ma problemu, by zapamiętać ich w krótkim czasie. Bardzo ciekawe i nietuzinkowe są też historie tychże osobowości. Myślę, że  każdy znajdzie coś, co go zachwyci.

 

Jako pasjonatka sztuki kulinarnej, z wielką przyjemnością wspominam również pewne wystawne przyjęcie, które odbywa się na plaży. Urzekło mnie niesamowicie.

 

Bardzo zaciekawiły mnie także przeżycia senne, które przytrafiają się naszemu bohaterowi.

 

Miłość, przywiązanie, dzikie żądze, misja i ludzkie dramaty, chęć władzy i uległość, marzenia, przeznaczenie i tajemnica... Życie. Znajdujemy tu życie - w całej okazałości i rozciągłości, bez iluzji i zawoalowania tego, o czym na co dzień głośno się nie mówi.

Dlatego właśnie polecam każdemu wybrać się w podróż wraz z Adrianem i odkryć ten piękny świat zaklęty na kartach „Żyjmy wiecznie!”.

 

 





sobota, 19 lipca 2014

Trochę inna rzecz...

Dziś będzie z innej beczki, bo o mojej drugiej pasji, jaką jest czytanie książek.
Można by pomyśleć, iż kuchnia nie ma wiele wspólnego z literaturą. To nie prawda.

Moja przygoda z czytaniem trwa już długie lata, bo od wczesnego dzieciństwa. Nie straszne były mi więc lektury szkolne, pochłaniałam te, które mnie satysfakcjonowały w niezwykle krótkim czasie i tęskniłam, kiedy moja czytelnicza podróż kończyła się wraz z ostatnią stroną. Tyczyło się to i prozy i poezji.
Z podstawówki najmilej wspominam oczywiście "Kamienie na szaniec", potrafiłam podciągnąć ją dosłownie pod każdy temat wypracowania i do dziś śmiem twierdzić, że dzięki tej książce zdałam najlepiej egzamin z języka polskiego na zakończenie VIII klasy podstawówki.
Do dziś mam na przechowaniu wspaniały tomik poezji Ks. Wacława Buryły, który otrzymałam wraz z dedykacją, w wieku niespełna 9 lat. Stoi dumnie na półce, a ja uśmiecham się kiedy biorę go w dłoń, bo wiem, że zaraz popłynę w inny świat.
W liceum na nowo pokochałam Kochanowskiego, to za sprawą "Kordiana". Dla mnie zawsze znaczył on więcej niż cała twórczość Mickiewicza. Najwięcej radości przyniosła mi jednak lektura "Dżumy" - przeczytałam ją 2 razy w ciągu jednej nocy.

Czytaniu książek zawdzięczam dość mocno chłonny umysł i szybką zdolność zapamiętywania wielu rzecz, wiadomości i spraw.

Jedno z większych olśnieni czytelniczych przyszło, kiedy odjęłam swoją pierwszą pracę - staż. Już zawsze będę wdzięczna Kindze, która podała mi niewinnie wyglądającą książkę i powiedziała "Przeczytaj to, a cały świat zacznie pachnieć" - to było "Pachnidło"! Nie mylić z filmem, który nie ukazuje tego piękna.

Potem to już poleciało. Płynęłam na skrzydłach kolejnych stron, poznawałam nowe, aż trafiłam na książki Deana Koonza, który zaczarował mnie "Przepowiednią". O nim na pewno kiedyś Wam więcej opowiem, gdyż bliski jest mi Jego styl i mam za sobą wiele godzin wspaniałych podróży, dzięki Jego twórczości rzecz jasna.

Cały czas powracam też, mimo kolejnych literackich doznań, do poezji Kamila Krzysztofa Baczyńskiego. To "ten" poeta, od zamierzchłych czasów podstawówki. Zawsze mam przy sobie tomik z Jego wierszami.

W czytaniu najbardziej cenię książkę. Tak, książkę -  to, że mogę wziąć ją w dłoń, poczuć zapach przewracanych kartek i składać literki w zgrabną całość. Nie toleruję postępu, który wkradł się i w tę dziedzinę życia. Dla mnie książki mają być do czytania. Po prostu.

Wciąż szukam, wciąż poznaję nowe i chyba tak już będzie zawsze. A od czasu do czasu poopowiadam Wam, w czym się moje oczy zaczytały i czym umysł, ciało i dusza się zachwyciły :)